Opdrachtomschrijving
Bij dit project was het de bedoeling om een interactieve theatrale klim te maken in de Domtoren. We wilden de toren op een andere manier tot leven brengen dan bij de gewone tours overdag. Ons project vond plaats in de kerstperiode en draaide om herinnering, verbinding en afscheid.
Bezoekers kregen bij binnenkomst een ‘ster’. In deze ster bouwden ze stap voor stap een dierbare herinnering op, die ze aan het eind van de tour mochten vereeuwigen door de ster aan de hemel te geven.
Het verhaal
Iedere verdieping van de Dom vormde een onderdeel van het verhaal. Beneden, bij de ingang, begon de ervaring met de nachtwachters — zij waren de vertellers die de bezoekers meenamen in het verhaal.
In de Michaëlkapel koos iedereen een ster die bij hem of haar paste. Deze sterren gingen pas branden bij de eerste aanraking, als teken van verbinding tussen de bezoeker en zijn of haar herinnering.
Daarna kwamen de bezoekers in de Egmondkapel, waar drie pilaren stonden: Trouw, Groei en Eindigheid. Ze kozen de pilaar die het best bij hun verhaal paste en voerden een kleine opdracht uit. Wanneer ze dat deden, veranderde de kleur van het licht — een subtiel moment van betekenis en reflectie.
In de Klokkenzolder werd het verhaal over de klokken verteld. Daar kregen bezoekers de kans om nog één keer stil te staan bij hun herinnering en iets persoonlijks toe te voegen aan hun ster. Ze konden hier ook een foto maken met hun ster, als blijvende herinnering aan het moment.
Boven in de lantaarn (het carillon) vond het laatste moment plaats. Hier namen de bezoekers afscheid van hun ster — ze konden hem letterlijk afschieten, waardoor hun herinnering vereeuwigd werd tussen de sterren.
Doel
Het doel van deze ervaring was om bezoekers de Domtoren op een nieuwe manier te laten beleven. Niet alleen als historisch bouwwerk, maar als plek waar persoonlijke verhalen, emoties en herinneringen samenkomen. We wilden een beleving creëren waarin licht, geluid en beweging samen een gevoel van verbinding en loslaten oproepen.
Mijn taken
De sterrenlanceerder
Mijn eerste taak binnen het project was het ontwikkelen van de sterrenlanceerder. Dit was het mechanische onderdeel waarmee de bezoekers boven in het carillon hun ster letterlijk konden “afschieten” om hem aan de sterren te geven.
Het was belangrijk dat dit moment technisch goed werkte, maar ook symbolisch sterk overkwam: het moest aanvoelen als een echt afscheid, niet als een simpel knopje. Ik heb veel tijd besteed aan het testen van verschillende manieren om dit effect soepel en betrouwbaar te laten verlopen. Hierbij lette ik vooral op het timingmoment van licht en beweging, zodat het precies samenviel met de beleving van de bezoekers.
We wilden beginnen met het plaatsen van een grote spot boven in het carillon, maar dat mocht niet vanwege de status van het monument. Daarom hebben we ervoor gekozen om de spot onder de grootste klok te plaatsen en daar naar boven te laten schijnen.
Voor het vervoeren van de sterren hebben we twee ledstrips aan elkaar verbonden en deze in een beschermende hoes gestoken. Voor een volgende keer zou ik langere ledstrips kiezen of een stevigere manier vinden om ze aan elkaar te verbinden. Omdat we de ledstrips steeds moesten opruimen — zodat er overdag niets zichtbaar was — hebben ze het uiteindelijk niet helemaal overleefd.
Meewerken aan de Sterren
Naast de lanceerder ben ik aan de slag gegaan met het lichtsysteem dat op verschillende verdiepingen werd gebruikt. De lampen waren een belangrijk onderdeel van de ervaring — ze gaven niet alleen sfeer, maar reageerden ook op de handelingen van de bezoekers.
Ik heb verschillende testmomenten georganiseerd om te controleren of de lampen goed reageerden op aanraking en beweging, en of de kleuren de juiste emotie opriepen op elk punt in het verhaal. Vooral in de Egmondkapel, waar de lampen veranderden van kleur op basis van de gekozen pilaar (Trouw, Groei of Eindigheid), was dit een precies werkje. Het moest niet te fel of te traag, maar precies goed aanvoelen.
Vormgeving en communicatie
Naast de technische taken was ik verantwoordelijk voor de visuele communicatie rondom het project. Ik heb gezorgd voor de vormgeving van alle middelen, zoals de posters, socialmediaberichten en de kaartjes die bezoekers aan het einde meekregen.
Bij het ontwerpen vond ik het belangrijk dat alles dezelfde warme, dromerige sfeer had als de ervaring zelf. De stijl moest herkenbaar zijn, maar ook iets zachts en persoonlijks uitstralen — passend bij het thema van herinnering en loslaten. Daarnaast moest ik bepaalde huisstijl elementen van De Domtoren en de heropening terug laten komen.
Door deze taak kon ik mijn creatieve kant inzetten en de technische beleving aanvullen met een sterke visuele identiteit. Op die manier kwamen de verschillende onderdelen — techniek, vorm en emotie — mooi samen in één geheel.
Vormgeving en communicatie
Naast de technische taken was ik verantwoordelijk voor de visuele communicatie rondom het project. Ik heb gezorgd voor de vormgeving van alle middelen, zoals de posters, socialmediaberichten en de kaartjes die bezoekers aan het einde meekregen.
Bij het ontwerpen vond ik het belangrijk dat alles dezelfde warme, dromerige sfeer had als de ervaring zelf. De stijl moest herkenbaar zijn, maar ook iets zachts en persoonlijks uitstralen — passend bij het thema van herinnering en loslaten. Daarnaast moest ik bepaalde huisstijl elementen van De Domtoren en de heropening terug laten komen.
Door deze taak kon ik mijn creatieve kant inzetten en de technische beleving aanvullen met een sterke visuele identiteit. Op die manier kwamen de verschillende onderdelen — techniek, vorm en emotie — mooi samen in één geheel.
De opvoeringen
Uiteindelijk hebben wij 9 dagen lang 2 keer per dag de opvoering mogen uitvoeren. Alle shows waren volledig uitverkocht. Zowel van de opdrachtgever als van de deelnemers hebben we veel positieve reacties gekregen over het stuk dat we hebben neergezet. Het was heel mooi om te zien hoe mensen hun verhalen deelden en echt emoties konden losmaken bij anderen.
